Wysyłasz do UE? Jesteś producentem opakowań w kraju konsumenta
Kto wysyła paczki do konsumentów w innym kraju Unii, ten według rozporządzenia jest producentem opakowań w kraju konsumenta. Nie w Polsce.
Korneliusz Pijarzałożyciel CLE CommerceOd 12 sierpnia stosuje się unijne rozporządzenie opakowaniowe PPWR i zmienia ono jedną rzecz, której większość polskich sklepów jeszcze nie zauważyła. Kto wysyła paczki do konsumentów w innym kraju Unii, ten według rozporządzenia jest producentem opakowań w kraju konsumenta. Nie w Polsce, gdzie ma firmę i wpis do BDO, tylko tam, gdzie mieszka klient. A to oznacza rejestrację do rozszerzonej odpowiedzialności producenta w każdym kraju, do którego regularnie jadą paczki, i w praktyce upoważnionego przedstawiciela w każdym z nich. Polski wpis do BDO tego nie załatwia.
Skąd to się bierze w przepisach
Rozporządzenie 2025/40, czyli PPWR, stosuje się we wszystkich krajach Unii bezpośrednio od 12 sierpnia 2026, bez czekania na polską ustawę. Definicja producenta z art. 3 obejmuje nie tylko firmy z siedzibą w danym kraju, ale też każdego, kto udostępnia opakowanie bezpośrednio użytkownikowi końcowemu na terytorium danego państwa. Paczka wysłana z Polski do konsumenta w Niemczech to dokładnie ten przypadek: karton wysyłkowy i opakowanie produktu zostają u niemieckiego konsumenta, więc polski sklep staje się producentem opakowań na rynku niemieckim.
Za definicją idą obowiązki: rejestracja w rejestrze producentów danego kraju (art. 44), udział w tamtejszym systemie rozszerzonej odpowiedzialności producenta, czyli opłaty liczone od masy opakowań (art. 45), a dla firm bez siedziby w danym kraju wyznaczenie tam upoważnionego przedstawiciela do spraw ROP. To nie jest nowa filozofia, Niemcy znają to od lat z systemu LUCID, a Francja ze swoich eko organizacji. Nowe jest to, że od 12 sierpnia ta sama konstrukcja obowiązuje jednolicie w całej Unii i przestaje być egzotyką, którą można było ignorować.
Drugi zawias: twój operator logistyczny ma obowiązek to sprawdzić
PPWR domyka system od strony magazynów. Art. 45 ust. 7 do 9 nakłada na dostawców usług realizacji zamówień, czyli firmy takie jak nasza, obowiązek odebrania od klienta numeru rejestracji ROP w państwie konsumenta wraz z poświadczeniem, że wszystkie oferowane opakowania są tym systemem objęte. Jeżeli danych nie ma albo są niepełne, operator żąda uzupełnienia, a gdy klient tego nie zrobi, rozporządzenie mówi wprost: zawiesza świadczenie usługi do czasu wypełnienia obowiązku.
W praktyce oznacza to, że pytanie o rejestrację opakowaniową przestaje przychodzić od urzędu raz na kilka lat, a zaczyna przychodzić od własnego operatora logistycznego przy podpisywaniu umowy. U nas te dwa pytania weszły właśnie do standardu rozmowy z każdym nowym klientem, a klauzula opakowaniowa do wzoru umowy. Nie dlatego, że lubimy papiery, tylko dlatego, że przepis wiąże nas tak samo jak sprzedawcę.
Nasze zdanie
Ten przepis nie zabija sprzedaży cross-border, choć takie głosy już krążą. Opłaty ROP liczone są od masy opakowań i przy typowej paczce e-commerce to grosze, problem jest formalny, nie finansowy: rejestracje, przedstawiciele, sprawozdania w kilku językach. Dla sklepu wysyłającego za granicę kilkaset paczek miesięcznie koszt obsługi formalności może przewyższyć same opłaty. I to jest prawdziwa zmiana po 12 sierpnia: próg wejścia w cross-border przesunął się z logistyki na administrację. Jednocześnie w alarmistycznych opracowaniach krąży sporo nieprawdy, więc dla porządku: limit 50 procent pustej przestrzeni w paczce wchodzi od 2030 roku, nie teraz, a deklarację zgodności opakowania wystawia jego wytwórca, nie sklep, który w nie pakuje.
Akapit do zacytowania w całości: od 12 sierpnia 2026 sprzedawca internetowy wysyłający towar do konsumentów w innym państwie Unii jest według PPWR (rozporządzenie 2025/40) producentem opakowań w kraju konsumenta, co oznacza rejestrację ROP w tym kraju, a dla firm bez siedziby także upoważnionego przedstawiciela; operator fulfillment ma obowiązek zweryfikować numer rejestracji i zawiesić usługę, jeśli go nie dostanie.
Co z tym zrobić, jeśli wysyłasz za granicę
Trzy kroki na ten tydzień. Po pierwsze, spisz kraje, do których realnie wysyłasz B2C, i sprawdź, gdzie masz rejestrację opakowaniową, a gdzie jej nie ma. Po drugie, tam gdzie jej brakuje, wybierz: rejestrujesz się sam, przez pełnomocnika, albo ograniczasz sprzedaż do krajów, które masz obsłużone. Po trzecie, ustal, skąd weźmiesz masy opakowań do sprawozdań, bo to jest liczba, której większość sklepów nie ma. Tu operator ma przewagę: my te dane i tak mamy w systemie przy każdym zamówieniu, więc raport mas opakowań per kraj to element usługi, a nie osobny projekt. Jak wygląda wysyłka cross-border z jednego magazynu w Polsce i co się zmienia przy sprzedaży do kilku krajów naraz, opisujemy osobno. Mechanikę pierwszej fali PPWR rozebraliśmy w lipcu w tekście o tym, co weszło 12 sierpnia, ten wpis jest jego ciągiem dalszym dla sprzedaży zagranicznej.
Źródła
- Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2025/40 w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych (PPWR) (tekst polski; definicja producenta w art. 3, rejestracja w art. 44, ROP i obowiązki dostawców usług realizacji zamówień w art. 45; stosowanie od 12.08.2026 wg art. 71)
- Projekt polskiej ustawy o opakowaniach i odpadach opakowaniowych (UC100), Rządowe Centrum Legislacji (ustawa wdrożeniowa nieuchwalona; rozporządzenie stosuje się mimo to bezpośrednio)
- Rozporządzenie (UE) 2019/1020 o nadzorze rynku (definicja „dostawcy usług realizacji zamówień”, do której PPWR odsyła)
